Rotterdam on Wheels 2003

Zondag 14 september 2003 was een belangrijke dag in skateland: de marathon in Rotterdam stond op het programma! Het werd een zeer inspannende maar ook onvergetelijke dag.

Het begon met een kleine tegenslag: Hage belde met de mededeling dat er een treinongeluk tussen Den Haag en Delft was gebeurd. Dit gooide het reisschema flink in de war, maar gelukkig waren we via Alphen en Gouda toch nog ruim op tijd bij Martin in Rotterdam. Daar waren net voor ons ook Hage en Femke gearriveerd.

De laatste voorbereidingen vonden plaats. De “ervaren” marathonrijders Martin, Fimke en Hage verstrekten kwistig adviezen aan de debutanten Femke, Florence en mijzelf. Na het opspelden van de startnummers, opzetten van het slecht passende maar verplichte helmpje en een laatste pi(t)sstop konden we richting start gaan.

Bij de start ontmoetten we de andere Skateology-skaters Anneke, Tjerk en Jokky alsmede supporters Remke en Lukas (met fototoestel!). Ook Eelco en Christel, vrienden van Martin, waren klaar voor de start.

We leken redelijk op tijd maar om een goede startplaats te veroveren, moet je echt ruim van te voren aanwezig zijn (en goed op skates kunnen staan wachten). Nu passeerden wij pas ongeveer 2 minuten na het vallen van het startschot de startlijn. Gelukkig zorgt de tijdregistratiechip aan je skate ervoor dat hiermee rekening wordt gehouden.

Na het startschot ging Anneke er als een speer vandoor. Driftig met haar polsbeschermers klappend baande ze zich een weg door de massa langzame skaters, gevolgd door de rest van Skateology. Na een paar kilometer werd het wat rustiger en kon Martin pal voor mij aansluiten bij een groep met een goede snelheid. De anderen van Skateology had ik inmiddels uit het oog verloren (maar niet voorgoed). Omdat het toch nog wel druk was en skaters soms zijdelings invoegden, gaten lieten vallen en onregelmatige slagen maakten lukte het me niet om Martin te volgen. Helaas was er niet direct een andere groep die ook een goed tempo had, zodat ik zwierf van groep naar groep, genoodzaakt tot het veelvuldig nemen van de kop en solo rijden. Na ongeveer 4 km kwam ik voor de eerste keer langs de verzorgingspost, waar gratis AA-drink en water, in bekertjes, uit de handen van vrijwilligers gegrist kon worden. Hoewel ik zelf geen drinken bij me had, besloot ik toch over te slaan, vanwege het onvermijdelijke tijdverlies dat er mee gemoeid zou zijn.

Na ruim 5 km kwam het keerpunt van de 1e ronde. Vanaf hier werd dezelfde route als de heenweg gevolgd, maar dan uiteraard de andere kant op aan de overkant van de weg. Door deze constructie was het mogelijk skaters die achter je reden (of voor je) aan de overkant van de weg te zien. Maar dan moest je wel goed kijken en dat was niet altijd mogelijk als je ook nog probeerde veilig in een groep te rijden en op de afgeplakte tramrails te letten.

De samenwerking binnen groepen viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Er werd matig kop over genomen waardoor groepen voortdurend nogal van tempo wisselden, uit elkaar vielen en soms zelfs moeilijk deden over tussenvoegen. Op een gegeven moment wilde ik de koppositie in een groep afstaan en ging daarom duidelijk naar rechts en minderde vaart. In plaats van overnemen ging de skater achter mij ook naar rechts en bleef achter me skaten! Op die manier krijg je dus het veelvuldig gesignaleerde jojo-effect in groepen; iets waar iedereen na afloop over klaagde.

Vlak voor het einde van de 1e ronde kreeg ik Martin weer in het zicht. Na een moeilijke 180-graden bocht over planken begon ik aan ronde 2 en reed direct maar overmoedig de groep van Martin voorbij. Alsof hij hierop had zitten wachten haakte Martin meteen aan en samen gingen we lekker door. Toen Martin echter overnam (ja, de Skateology-skaters wisten wel hoe het hoorde), zat ik er doorheen en moest hem laten gaan.

Vanaf dat moment ging het even minder. De 2e en 3e ronde reed ik beduidend langzamer dan de 1e. Dit had voor een deel te maken met de “uitstapjes” naar de verzorgingspost voor water. Dit kostte net teveel tijd, waardoor ik de aansluiting met de groep waar ik op dat moment in meereed beide keren verloor en lange tijd solo moest rijden.

Toen ik tegen het einde van de 3e ronde weer aansluiting kreeg met een groep (ik werd van achteruit opgeslokt), had ik een aantal kilometers waarin ik echt kon genieten van de tocht. Weliswaar nog steeds afzien, maar ook een lekker gevoel over de hoge snelheid en de afwezigheid van stoplichten en andere obstakels. Gewoon lekker doorknallen!

Bij het ingaan van de 4e en laatste ronde zwaaide ik dan ook enthousiast naar de trouwe supporters Remke en Lukas (de talrijke foto’s die Lukas schoot, zijn op zijn website (fotoalbum.3l.nl) te bewonderen; ook op www.rotterdamonwheels.nl is het een en ander te zien). Na het overslaan van de verzorgingspost kreeg ik toch steeds meer moeite mijn groep te volgen. Ze leken steeds harder te gaan. Na het keerpunt zag ik voor het eerst een bekende aan de overkant van de weg, Fimke, en we zwaaiden naar elkaar. En enige tijd daarna zag ik Florence, de rug strekkend om de pijnlijke onderrug (daar had iedereen last van) te ontlasten.

Uiteindelijk moest ik m’n groep echt laten gaan. Even later werd ik gelukkig alweer opgeslokt door een andere groep en kwam ook de finish in zicht. Nog een paar krachtige slagen, ja zelfs een soort eindsprint er uitpersen en …. ik ben er! Moe maar voldaan ga ik zitten en wacht op de anderen. Ik weet dat Martin al lang binnen is, maar waar is de rest? Anneke komt heel snel na mij binnen. Na een paar minuten komen Femke, Fimke en Tjerk al binnen en nog iets later zie ik ook Hage en Florence. De anderen komen later binnen, maar binnen komen ze.

Van de organisatie krijgen we allemaal een T-shirt en ook banaan en water. Snel wat drinken op een terrasje, daarna even opfrissen bij Martin en ten slotte (ook buiten) uit eten bij Villa Kakelbont (zoals iedereen wel weet heeft Anne-Claire, vorig jaar ook deelneemster, hier haar vriend Vincent leren kennen!).

Al met al een fantastische dag en een aanrader voor iedereen. Ook als je niet heel hard gaat is het prima te doen en erg leuk. Alleen de onderrug herinnerde me er nog dagen aan, wat ik die zondag had gedaan. Maar daarmee was ik geen uitzondering.

1. Martin 1:30:40 (27,9 km/h)
2. Jaap 1:33:38 (27,0 km/h)
3. Anneke 1:34:01 (26,9 km/h)
4. Femke 1:36:48 (26,2 km/h)
5. Tjerk 1:36:54 (26,1 km/h)
6. Fimke 1:36:55 (26,1 km/h)
7. Hage 1:39:17 (25,5 km/h)
8. Florence 1:41:30 (24,9 km/h)

Uw verslaggever Jaap.